NA POCZĄTKU BYŁO SŁOWO – wspomnienie o Juraju Semivanie

Jeśli po tym wieczorze ktoś odejdzie i będzie myślał spokojniej, czuł głębiej lub żył odważniej, to znaczy, że słowo nie dobiegło końca. Ale trwa dalej…”

NA POCZĄTKU BYŁO SŁOWO – Wieczórupamiętniający ThDr. Juraja Semivana

słowo mówione – autentyczne nagrania – fortepian na żywo – ruch – projekcja

Ten wieczór nie powstaje jako wydarzenie upamiętniające w tradycyjnym sensie. Nie jest to ani akt czci, ani linearne przypomnienie życia i twórczości Juraja Semivana. Punktem wyjścia jest raczej pytanie, czy słowo – raz wypowiedziane, przeżyte i przekazane – może nadal istnieć jako żywa obecność. Nie jako archiwum, ale jako doświadczenie. Nie jako przeszłość, ale jako coś, co wciąż się dzieje.

Tytuł „Na początku było słowo” nie funkcjonuje zatem jedynie jako cytat lub odniesienie do książki (Na początku było słowo – Wybrane przemówienia ThDr. Juraja Semivana, PhD.), ale jako zasada dramaturgiczna. Słowo nie jest tu rozumiane jako informacja, ale jako wydarzenie – jako coś, co ma zdolność wkraczania w człowieka, kształtowania go i pozostawiania śladu. Ten wieczór próbuje uchwycić właśnie tę jakość słowa: jego wagę, jego ciszę, a także jego echo.

Podstawą koncepcji jest przekonanie, że autentyczne słowo nie zanika. Zmienia swoją formę – z głosu w pamięć, z pamięci w ruch wewnętrzny, z ruchu wewnętrznego w działanie. Właśnie to przejście stanowi sedno całego wieczoru. Nie chodzi więc o rekonstrukcję, ale o pewną transformację. O poszukiwanie sposobu, w jaki słowo może przemierzać przestrzeń, ciało i czas. I tak powstaje doświadczenie, które przemienia.

• piątek, 7 sierpnia 2026 r., godz. 19.00

• sobota, 8 sierpnia 2026 r., godz. 19:00

Koncepcja, scenariusz i reżyseria: Matej Marušin

Współpraca muzyczna: Marián Čekovský

Choreografia: Vladimír Marušin

Występują: Juraj Semivan, Alessandra Marušinová, Sergej Jegorov

Podziękowania: Dziękujemy rodzinie dr. Juraja Semivana za zaufanie i udostępnienie autentycznych materiałów.

Dziękujemy wszystkim, którzy podzielili się swoimi wspomnieniami i pomogli zachować jego dziedzictwo.